Chciałbym tym samym podziękować wszystkim pracownikom oraz współpracownikom redakcji, z którymi miałem przyjemność działać podczas pełnienia przeze mnie funkcji redaktora naczelnego. Bez ich zaangażowania nie udałoby się nam rozwijać serwisu i tworzyć wartościowych publikacji, m.in. raportów interaktywnie.com.

Jeśli chodzi o moje plany zawodowe, nie żegnam się z rynkiem interaktywnym – za bardzo go lubię. ;) Już niedługo wystartuje pewien projekt, który – mam nadzieję – trochę namiesza na rynku piarowo-interaktywnym.

Więcej szczegółów już wkrótce. A tych, którzy chcą być informowani na bieżąco na temat postępów prac nad projektem oraz o jego starcie, zapraszam do zostawienia swojego adresu e-mail. O wszystkim zostaniecie poinformowani jako pierwsi.

Spoty z dziewczyną uprawiającą seks z Hitlerem – jak podał za Reutersem TVN24 – mają być emitowane w mediach u naszych zachodnich sąsiadów. A wszystko to okraszone hasłem „AIDS to masowy morderca” i „Chroń się”. Rozgłos zapewniony, a efekt wirusowy murowany. Już teraz przeciwko kampanii protestują środowiska żydowskie, stwierdzając, że godzi ona w pamięć o Holokauście, będąc obrazą dla jego ofiar. Jakkolwiek brutalnie to zabrzmi, lepszej reklamy fundacja nie mogła sobie wymarzyć.

A czy kampania odniesie jakiś skutek? Szczerze wątpię. Od jakiegoś czasu w Polsce doświadczamy prób trafiania za pomocą coraz brutalniejszych obrazów do osób kierujących pod wpływem alkoholu. Skutecznie? Tak jak pijani kierowcy nie znikają z naszych dróg w wyniku spotów ociekających krwią, również i osoby decydujące się na działania w pozycji horyzontalnej bez jakichkolwiek zabezpieczeń nie zmienią nagle swoich przyzwyczajeń, nawet po oglądnięciu łóżkowych perypetii Hitlera.

W dwuminutowym klipie pt. „Cut Movie” aktorka, po powrocie do domu, zostaje brutalnie zaatakowana przez swojego partnera, upada na ziemię, a mężczyzna zaczyna ją kopać. Po chwili następuje „odjazd” kamery, dzięki czemu widz może się przekonać, że zarówno ofiara jak i jej kat znajdują się na pustym planie filmowym. Film kończy się pytaniem „Czy to już nie czas aby ktoś powiedział cięcie?”

Spot wyświetlany jest w kinach oraz w telewizji od 2 kwietnia, a przygotowany został przez 50-osobowy zespół, który – podobnie jak Keira – nie pobrał za swoją pracę żadnego wynagrodzenia. Nie trzeba chyba dodawać, że celem kampanii jest zwrócenie uwagi na problem przemocy domowej oraz brak reakcji w przypadku spotkania się z tym zjawiskiem.

Myślę, że ten krótki film jest na tyle sugestywny, że nie wymaga ode mnie żadnego dodatkowego komentarza.

Z drugiej strony, trudno od stacji wymagać, aby po weekendowym „nalocie na internet” i usuwaniu wszystkiego co jest Kamilem Durczokiem i przeklina, TVN24 zgodził się wyemitować soczystą recenzję stołu w jednym ze swoich sztandarowych programów.

Na zakończenie tzw. „Durczokgate” – jak została ta akcja ochrzczona na blogu Mediafun – trzeba jednak oddać honor głównemu bohaterowi zamieszania, który ponad 3 godziny wcześniej, w podsumowaniu Faktów, potrafił zdobyć się na dystans do całej sytuacji, kwitując ją słowami : „(…) My spotykamy się jutro,  przy czyściuteńkim jak niemal codziennie stole, zapraszam (…)”.  Należałoby w tym miejscu dodać: by żyło się lepiej, wszystkim…

A tak swoją drogą, miniony weekend pokazał, że nie trzeba żyć w Chinach, by doświadczyć posmaku cenzury internetu. Stół został więc wyczyszczony – zarówno ten w studiu, jak i ten wirtualny, na którym pojawiały się przez ostatnie dni coraz to nowe kopie występu Kamila Durczoka. Na razie uchował się Muppetowy Kamil, który – póki co – nikomu nie przeszkadza. Ciekawe jak długo…

Kilka lat temu Tomasz Lis dał się poznać jako dosadny recenzent poczynań pewnego Grzesia (nie chodzi o mnie), a teraz Kamil Durczok zdecydował się na finezyjną  ocenę kompetencji swoich współpracowników – stosują bardzo stanowcze słowa, przy jednoczesnym zachowaniu spokojnego i kulturalnego tonu głosu. Na uwagę zasługuje jednak to, że władze TVN postanowiły tym razem coś z tym faktem – związanym z „Faktami” – zrobić. W efekcie materiały ze wznoszącym się na wyżyny elokwencji Kamilem Durczokiem w ekspresowym tempie znikają z Youtube’a oraz innych podobnych serwisów. Jeśli więc poniższy film jest niedostępny, najprawdopodobniej zadziałało już internetowe komando TVN-u.

Czy wizerunek gwiazdy TVN-u ucierpi w wyniku tej publikacji? Najprawdopodobniej nie. Ludzie przyjmą do wiadomości, Pudelki poplotkują i wyrażą swoją dezaprobatę, a za kilka tygodni stanie się to tylko wspomnieniem, przykrytym kolejnym „szokującym” newsem.

AKTUALIZACJA: Film został już skasowany z Dailymotion.pl.

Jakie więc kryteria spełnić ma audycja, by zyskać miano „misyjnej”? W tym miejscu powołam się na wspomnianą KRRiTV („Status, zadania i finansowanie nadawców publicznych”), która stwierdza, że „programy publicznej radiofonii i telewizji powinny”:
1. kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii i telewizji;
2. rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą;
3. sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii publicznej;
4. umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli i krytyki społecznej;
5. służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego dorobku intelektualnego i artystycznego;
6. respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady etyki;
7. służyć umacnianiu rodziny,
8. służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;
9. służyć zwalczaniu patologii społecznych.

Teraz szybki rzut oka na Naszą Klasę. Jak wypada w świetle tych wytycznych? Bez wątpienia tworzone w ramach serwisu fora, sprzyjają kształtowaniu się opinii publicznej, która w wielu przypadkach osiąga nieznane współczesnemu człowiekowi poziomy wyrafinowanej swobody. Dodatkowo naszoklasiści prezentują poglądy w bardzo wysokim szczeblu zróżnicowania, których nie wahają się prezentować, podejmując dyskusje na wszelkie możliwe znane im i nieznane tematy. Można więc spokojnie odhaczyć prawo kontroli i krytyki społecznej.

A co ze służbą szeroko pojętej kulturze i nauce? To dopiero prawdziwa kopalnia wiedzy dla kulturoznawców! Galerie użytkowników prezentują m.in. przekrój polskich trendów w projektowaniu wnętrz (posiadanie przynajmniej jednej meblościanki jest w dobrym tonie), architektury ogrodu (krasnalus pospolitus), czy odważnych propozycji tuningu w motoryzacji (dorobek intelektualny i artystyczny).

Można jeszcze poszukać kształtowania postaw prozdrowotnych oraz zwalczania patologii społecznych. W pierwszym przypadku rolę tę pełnią fotografie w zimowej scenerii, które należy odczytywać jako swoiste FAQ „ubiorów, które większość zdrowych kobiet doprowadzi do wymiany nerek”.  Natomiast jeśli chodzi o walkę z patologiami, to i na tym polu Nasza Klasa – np. dzięki galeriom z cyklu „włamywaczu, pochwal się swoimi fantami” – spełnia istotną społeczną funkcję.

Podsumowując – misyjne zaplecze jest, teraz wystarczy tylko przenieść je zgrabnie na ekran. Proponuję więc następującą konwencję: Kilkunastoosobowa klasa, która spotyka się po latach, zamykana jest w urządzonym w stylu późnego PRL-u domu-klocku, otoczonym przez skolonizowany przez krasnale ogród. Do zadań uczestników programu należy zdemaskowanie w swoich szeregach ucznia-kapusia, który przed laty donosił wychowawcy o wszystkich niecnych występkach swoich kolegów. Śledztwo powinno odbywać się w duchu analizy i dyskusji na temat kondycji społeczeństwa polskiego w dobie lustracji oraz niedokończonych rozliczeń z poprzednim ustrojem. W międzyczasie odbywają się zabawy polegające m.in. na tuningowaniu domowymi sposobami poloneza oraz zawody w niedzielnym grillowaniu na czas. Dodatkowo, jedna z bohaterek Nasza-Klasa TV aktywnie działa na rzecz transplantologii, co jest wynikiem jej osobistych przeżyć związanych z noszeniem w przeszłości bardzo skąpych okryć zimowych.

A jak to wszystko wyjdzie w wykonaniu TVP? Trzeba poczekać do kwietnia i trzymać kciuki za wdrożenie misyjnych elementów do naszoklasowego programu. W końcu Telewizja Publiczna znana jest z wykonywania misji niemożliwych, do jakich bez wątpienia zaliczyć można np. misyjny charakter programu „Gwiazdy tańczą na lodzie”.

Jaka postać może pretendować do miana polskiego Jamesa Bonda? Borewicz, Kloss, komisarz Zawada, gen. Polko, Jola Rutowicz? Nie! Dzisiejsze Fakty ogłosiły, że polskim agentem 007 jest – uwaga – ksiądz Jerzy Popiełuszko!
…
Teraz chwila na potrzebną każdemu w takim momencie zdrową i niczym nieprzymuszoną konsternację.
…
…
…
Ok, jeszcze moment.
…
…
Teraz należy odpowiedzieć na pytanie skąd wziął się taki śmiały wywód, porównujący legendarnego księdza z równie legendarnym – tyle, że fikcyjnym – brytyjskim szpiegiem? Światłość na uczonych w odczytywaniu tajemnych znaków spłynęła w momencie publikacji plakatu promującego film pt. „Popiełuszko”, na którym tytułowy bohater – jak twierdzą interpretatorzy wszelkich ukrytych znaczeń współczesnej kultury – przedstawiony jest niczym Daniel Craig w Casino Royale.

W materiale w wieczornych Faktach doszukiwano się analogii między Bondem a Popiełuszką już nie tylko na poziomie plakatów, ale również życiorysów samych bohaterów. No cóż… Ekwilibrystyka godna samej Elastyny z Iniemamocnych. Dobrze, że jedna z wypowiadających się osób przytomnie zauważyła, że Popiełuszko nie miał licencji na zabijanie. Uff… Ulżyło, bo musiałbym dokonać małej rewizji mojej wiedzy historycznej.

Ok. Ale czy tam faktycznie są jakieś podobieństwa? Oczywiście, dla chcącego nic trudnego. By uwiarygodnić swoją tezę, TVN-owskie Fakty o interpretację kreacji poprosiły nawet samego Henryka Sawkę, który analizował niemal każdą kreskę obydwu plakatów. Jeśli ktoś wie czego szukać i pod jakie twierdzenie tworzyć teorię, to można znaleźć wiele nawiązań: podobna pozycja postaci na zdjęciu,  zbliżone uczesanie, w tle dynamiczne ujęcia scen akcji, które umieszczone zostały w zgrabnych półkolach. Nawet szalik księdza i mucha Bonda – pomijając różnice gabarytowe – układają się na szyi w podobny sposób. Ale czy to o czymś świadczy? Myślę, że jakby dobrze poszukać, to znalazłoby się jeszcze kilka innych filmowych posterów, w których zastosowane zostały podobne elementy.

Daniel Craig jako James Bond

ks. Jerzy Popiełuszko jako James Bond?

Można pokusić się o przykład z innego podwórka: sprawa loga Białegostoku i jego rzekomego podobieństwa do nowojorskiej organizacji dla homoseksualistów. Sąd wprawdzie oddalił zarzut splagiatowania loga „The Lesbian, Gay, Bisexual & Transgender Community Center”,  jednakże wyraźne podobieństwa pozostają niezaprzeczalne. I co teraz? Czy mieszkańcy tego miasta muszą pogodzić się z faktem, że żyją w miejscu o wyraźnie i niezaprzeczalnie gejowskim charakterze? Interpretacja podobieństw w analogii do sprawy Popiełuszko – Bond kazałaby stwierdzić, że tak.

Wracając do właśnie ujawnionego bondowskiego charakteru księdza Popiełuszki, zastanawiam się, czy całe wydarzenie jest niezaplanowanym incydentem czy „chwytliwym chwytem” marketingowym? Rozsądek podpowiada mi to pierwsze, ale z racji na fakt, że dziś postanowiłem nie być do końca rozsądny, postawię śmiałą tezę, że ktoś to ZAPLANOWAŁ! Efekt? Najlepszy wymarzony przed premierą – media z lubością snują rozważania na temat polskiego Jamesa Bonda w sutannie. Słowem, osoba odpowiedzialna za projekt plakatu do filmu „Popiełuszko” zasłużyła na premię.